“Evren boşluk sevmiyorsa, neden hayatımda kimse yok ya da banka hesaplarım boş?”

“Evren boşluk sevmez.”

Bu cümleyi muhtemelen siz de birçok kez duydunuz.
Belki bir ilişkinin ardından…
Belki bir kaybın sonrasında…
Belki de hayatınızda eksik olduğunu düşündüğünüz bir konuda…

Ama sonra insan kendi hayatına dönüp şu soruyu soruyor:

“Madem evren boşluk sevmiyor, o zaman neden yıllardır hayatımda biri yok?”
“Neden bazı boşluklar hâlâ dolmuyor?”

Çünkü biz boşluk kavramını çoğu zaman fiziksel olarak düşünüyoruz.

Bir insan yoksa boşluk vardır diyoruz.
Bir ilişki bittiyse eksiklik hissediyoruz.
Bir şey görünürde yoksa, oranın boş olduğunu sanıyoruz.

Oysa evrenin boşluk anlayışı bizim düşündüğümüz kadar fiziksel değil.

Bazen hayatınızda kimse olmayabilir…
Ama bir kişinin bıraktığı duygu hâlâ sizinle yaşamaya devam ediyor olabilir.

Affedemediğiniz bir ilişki…
Zihninizde dönüp duran konuşmalar…
Bitmeyen bir özlem…
Sürekli mücadele hali…
Fazla mesailer…
Maddi kaygılar…
Yorulduğunuz halde bırakamadığınız şeyler…

Bunların hepsi enerji kaplar.

Yani fiziksel olarak boş görünen bir alan, enerjisel olarak tamamen dolu olabilir.

Bu yüzden bazı şeyler hayatımıza giremez.
Çünkü biz sadece fiziksel yokluğa bakıyoruz, evren ise enerjinin ne kadar yer kapladığına…

Belki de mesele hayatınızda birinin olmaması değildir.
Belki mesele, gerçekten yer olmamasıdır.

Çünkü boşluk dediğimiz şey sadece bir şeyin yokluğu değildir.

Bazen görünmeyen yükler, görünmeyen bağlar ve bitmemiş duygular, hayatımızdaki tüm alanı doldurur.

Ve insan bazen yeni bir şeyi çağırmadan önce,
önce içinde hâlâ neyin yer kapladığını fark etmelidir.

Neslihan Manioğlu
Via Invenio